کسی می میرد
کسی می میرد
کسی می آید
کسی می آید
آنکه بی هیچ پا گذاشت
دست در صخره ای فشرد
سنگ تراشید
افتاد
پایش خار خراشید
دلش نابرابری
جریان داشت
در هر چه که بود
آزادی قفسی داشت
با آن فال می گرفت
نان می خورد
خسته و زار
پی ذره نگاه
می دوید ، می شکست
باز می خاست
چه انسان که نمرد
چه انسان که نرفت
کجا آمده بود
زمین
زادگاه نبود
گورستان
پنهان می نمود ما را
تا نیابیم درست
فراموش کنیم
آنچه رخ بنموده
کجا آمده ایم
اگر از عشق نسازیم ننو
اگر از مهر نسازیم پتو
انسان استخوانی است
که هست
قلبی است
که هست
بگذاریم زمین
تابی بخورد
دلمان بسپاریم نسیم
هوایی بخورد
بنشینیم ، ببینیم درست
در آیینه ی هم
دست بیاویزیم به هم
نگذاریم زمان
رنگ عشق از تن مان
برگیرد
و نخواهیم که هیچ
بین انسان بودن مان
فاصله در اندازد
بگذار لحظه ای اندیشه کنیم
برویم تا سر پیچ رویا
بدانیم همه امروز می میریم
ما که هر روز همه می میریم
و بپرسیم زهم
چیست ز من خواسته ات؟
فرصتی نیست دگر
بسپاریم که فردا است دمی
دارها چوبه شان برپاست هنوز
جوخه مرگ
پر آماده ، به خط
شلیک و هدف قلب است هنوز
و کسی می میرد باز
تن انسان
طعم خاک است که می گیرد
باز
های انسان های
های آدم های
کجا می نگری ؟
این همه سال چشمانت خواب است هنوز
نعره ی مردن انسان می شنوی؟
پنجه در پنجه مرگ
و ببین که زمین قتلگه اش
شخم زده
پاییز برگ می ریزد
های بایست
آنکه بر او گام زدی
برگ نبود
انسان بود
و آن سرخ
پژواک سرد باد نبود
خون بود
که به تاراج سکوتت
خم شد
او انسان بود
همه ذرات وجودش
زندگی را می خواست
دوست می داشت
همبستر عشق شود
و حکایت ها داشت
از لب ساغر می
مست بود ، می رقصید
و هم او عطر و منظر گل
می فهمید
چقدر می خواست دلش
آبتنی ظهر تابستان را
جرمش تنها
عشق بود ، آزادی
می خواست هدیه کند
و نخواست ، نتوانست
فکر خود
مسخ کند ، دفن کند
در حصار بی خردی تنگ کند
انسان بود و عاشق می شد
و آرزو داشت زمین
پر لبخند شود
زندگی چیست ؟ بگو
کشتن و خوردن هم؟
یا نمک پاشیدن
به دل زخمی هم ؟
زندگی چیست ؟ بگو
ز سر هم نرده بسازیم
صعود
زندگی چیست ؟ بگو
پس امروز نیست دگر فردایی
یا که فردا
فرصتی نیست
جز هرچه تلنبار شده
در دلم
ذهنم
عشق بورزم بر تو
و بگویم ای عشق
ای انسان
چه تو را می دارم دوست
بگذار که لبم
همه احساس مرا
بر لبت نقش کند
شهریار آهنگ
22.07.2010
کسی می میرد
کسی می آید
کسی می آید
آنکه بی هیچ پا گذاشت
دست در صخره ای فشرد
سنگ تراشید
افتاد
پایش خار خراشید
دلش نابرابری
جریان داشت
در هر چه که بود
آزادی قفسی داشت
با آن فال می گرفت
نان می خورد
خسته و زار
پی ذره نگاه
می دوید ، می شکست
باز می خاست
چه انسان که نمرد
چه انسان که نرفت
کجا آمده بود
زمین
زادگاه نبود
گورستان
پنهان می نمود ما را
تا نیابیم درست
فراموش کنیم
آنچه رخ بنموده
کجا آمده ایم
اگر از عشق نسازیم ننو
اگر از مهر نسازیم پتو
انسان استخوانی است
که هست
قلبی است
که هست
بگذاریم زمین
تابی بخورد
دلمان بسپاریم نسیم
هوایی بخورد
بنشینیم ، ببینیم درست
در آیینه ی هم
دست بیاویزیم به هم
نگذاریم زمان
رنگ عشق از تن مان
برگیرد
و نخواهیم که هیچ
بین انسان بودن مان
فاصله در اندازد
بگذار لحظه ای اندیشه کنیم
برویم تا سر پیچ رویا
بدانیم همه امروز می میریم
ما که هر روز همه می میریم
و بپرسیم زهم
چیست ز من خواسته ات؟
فرصتی نیست دگر
بسپاریم که فردا است دمی
دارها چوبه شان برپاست هنوز
جوخه مرگ
پر آماده ، به خط
شلیک و هدف قلب است هنوز
و کسی می میرد باز
تن انسان
طعم خاک است که می گیرد
باز
های انسان های
های آدم های
کجا می نگری ؟
این همه سال چشمانت خواب است هنوز
نعره ی مردن انسان می شنوی؟
پنجه در پنجه مرگ
و ببین که زمین قتلگه اش
شخم زده
پاییز برگ می ریزد
های بایست
آنکه بر او گام زدی
برگ نبود
انسان بود
و آن سرخ
پژواک سرد باد نبود
خون بود
که به تاراج سکوتت
خم شد
او انسان بود
همه ذرات وجودش
زندگی را می خواست
دوست می داشت
همبستر عشق شود
و حکایت ها داشت
از لب ساغر می
مست بود ، می رقصید
و هم او عطر و منظر گل
می فهمید
چقدر می خواست دلش
آبتنی ظهر تابستان را
جرمش تنها
عشق بود ، آزادی
می خواست هدیه کند
و نخواست ، نتوانست
فکر خود
مسخ کند ، دفن کند
در حصار بی خردی تنگ کند
انسان بود و عاشق می شد
و آرزو داشت زمین
پر لبخند شود
زندگی چیست ؟ بگو
کشتن و خوردن هم؟
یا نمک پاشیدن
به دل زخمی هم ؟
زندگی چیست ؟ بگو
ز سر هم نرده بسازیم
صعود
زندگی چیست ؟ بگو
پس امروز نیست دگر فردایی
یا که فردا
فرصتی نیست
جز هرچه تلنبار شده
در دلم
ذهنم
عشق بورزم بر تو
و بگویم ای عشق
ای انسان
چه تو را می دارم دوست
بگذار که لبم
همه احساس مرا
بر لبت نقش کند
شهریار آهنگ
22.07.2010
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
دیدگاه ها و اندیشه خود را درباره نوشتار برای نویسنده وبلاگ و دیگر بازدیدکنندگان بنوبسید.
با سپاس